Μια ιδιαίτερη δικαστική υπόθεση στην Ολλανδία αναδεικνύει ένα σημαντικό ζήτημα: Μπορεί κάποιος να είναι ανίκανος να εργαστεί λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά ταυτόχρονα να είναι ικανός να τρέξει έναν ολόκληρο μαραθώνιο; Η απάντηση της ολλανδικής Δικαιοσύνης είναι καταφατική, με έναν εργαζόμενο που απολύθηκε επειδή συμμετείχε στον Μαραθώνιο του Ρότερνταμ να δικαιώνεται και να εξασφαλίζει αποζημίωση που ξεπερνά τις 60.000 ευρώ.

Μια ιστορία που μοιάζει εκ πρώτης όψεως παράδοξη, αλλά κρύβει μια πολύ σημαντική διάσταση για τη σχέση ανάμεσα στην εργασία, την υγεία και τη σωματική άσκηση, εκτυλίχθηκε στην Ολλανδία και έφτασε μέχρι τις δικαστικές αίθουσες.

Πρωταγωνιστής ένας εργαζόμενος ο οποίος, ενώ βρισκόταν σε αναρρωτική άδεια, αποφάσισε να συμμετάσχει στον Μαραθώνιο του Ρότερνταμ, έναν από τους μεγαλύτερους και δημοφιλέστερους αγώνες δρόμου στην Ευρώπη.

Η συμμετοχή του δεν πέρασε απαρατήρητη από τον εργοδότη του, ο οποίος θεώρησε ότι ένας άνθρωπος που μπορεί να διανύσει τρέχοντας 42,195 χιλιόμετρα δεν μπορεί ταυτόχρονα να επικαλείται προβλήματα υγείας που τον εμποδίζουν να εργαστεί.

 

Η απόφαση της εταιρείας ήταν άμεση: απόλυση.

Μόνο που η υπόθεση πήρε εντελώς διαφορετική τροπή όταν εξετάστηκε από τη Δικαιοσύνη.

Έτρεξε 42,195 χιλιόμετρα σε 3 ώρες και 27 λεπτά

Στις 13 Απριλίου 2025, ο εργαζόμενος στάθηκε στη γραμμή εκκίνησης του Μαραθωνίου του Ρότερνταμ, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε αναρρωτική άδεια λόγω μυασθένειας, μιας χρόνιας αυτοάνοσης νευρομυϊκής πάθησης που μπορεί να προκαλεί μυϊκή αδυναμία και κόπωση.

Όχι μόνο συμμετείχε στον αγώνα, αλλά κατάφερε να ολοκληρώσει την απόσταση σε 3 ώρες, 27 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα.

Πρόκειται για επίδοση που αντιστοιχεί σε μέσο ρυθμό περίπου 4 λεπτών και 56 δευτερολέπτων ανά χιλιόμετρο, απαιτώντας σημαντική φυσική κατάσταση και συστηματική προετοιμασία.

Για τον εργοδότη του, αυτό αποτέλεσε ένδειξη ότι ο εργαζόμενος δεν ήταν πραγματικά ανίκανος να εργαστεί.

Δύο ημέρες μετά τον αγώνα, στις 15 Απριλίου 2025, η εταιρεία προχώρησε στην απόλυσή του, θεωρώντας ότι η συμπεριφορά του ήταν ασυμβίβαστη με την αναρρωτική του άδεια.

Ωστόσο, ο εργαζόμενος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, αμφισβητώντας τη νομιμότητα της απόλυσης.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια που άλλαξε τα δεδομένα

Κατά τη δικαστική εξέταση της υπόθεσης προέκυψε ένα καθοριστικό στοιχείο.

Ο εργαζόμενος είχε ενημερώσει τον γιατρό εργασίας ότι συνέχιζε τη δρομική του δραστηριότητα και τις προπονήσεις του.

Επομένως, η συμμετοχή του σε αθλητικές δραστηριότητες δεν αποτελούσε απαραίτητα ένδειξη ότι είχε αποκρύψει την πραγματική κατάσταση της υγείας του.

Το δικαστήριο εξέτασε τη διάκριση ανάμεσα στην ικανότητα ενός ανθρώπου να εκτελεί συγκεκριμένα επαγγελματικά καθήκοντα και στην ικανότητά του να πραγματοποιεί μια αθλητική δραστηριότητα.

Και αυτή ακριβώς η διάκριση αποδείχθηκε καθοριστική.

Το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να τρέξει έναν μαραθώνιο δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εργασίας του, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζει μια πάθηση της οποίας τα συμπτώματα μπορεί να παρουσιάζουν διακυμάνσεις.

Αντίστοιχα, η αναρρωτική άδεια δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά πλήρη απαγόρευση κάθε σωματικής δραστηριότητας.

Η δικαστική απόφαση και η αποζημίωση άνω των 60.000 ευρώ

Η ολλανδική Δικαιοσύνη έκρινε ότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις που θα δικαιολογούσαν την άμεση απόλυση του εργαζομένου.

Η υπόθεση δεν σταμάτησε στην αρχική δικαστική κρίση, καθώς έφτασε και στο Εφετείο της Χάγης, το οποίο στις 22 Σεπτεμβρίου 2026 επικύρωσε την κρίση για την αδικαιολόγητη απόλυση.

Το συνολικό ποσό που επιδικάστηκε υπέρ του εργαζομένου, από τις επιμέρους νόμιμες αξιώσεις του, ξεπέρασε τις 60.000 ευρώ.

Η εξέλιξη αυτή έδωσε στην υπόθεση διεθνή δημοσιότητα, καθώς θέτει ένα ευρύτερο ερώτημα σχετικά με το πώς αξιολογείται η ικανότητα προς εργασία ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας.

 

Το μήνυμα για τους δρομείς: Η αναρρωτική άδεια δεν σημαίνει απαραίτητα αθλητική αδράνεια

Η συγκεκριμένη δικαστική απόφαση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τη δρομική κοινότητα.

Η άσκηση, ανάλογα με την πάθηση, την κατάσταση του ασθενούς και τις ιατρικές οδηγίες, μπορεί να αποτελεί μέρος μιας διαδικασίας αποκατάστασης ή διατήρησης της σωματικής και ψυχικής υγείας.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η συμμετοχή σε έναν μαραθώνιο είναι κατάλληλη ή ασφαλής για οποιονδήποτε βρίσκεται σε αναρρωτική άδεια. Η καταλληλότητα μιας τόσο απαιτητικής προσπάθειας πρέπει να αξιολογείται εξατομικευμένα από τον θεράποντα ιατρό.

Η ουσία της υπόθεσης βρίσκεται αλλού.

Η δυνατότητα συμμετοχής σε έναν αγώνα αντοχής δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι ένας εργαζόμενος είναι ιατρικά ικανός να επιστρέψει στα επαγγελματικά του καθήκοντα.

Και το αντίστροφο: Η αδυναμία εργασίας δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι κάθε μορφή άσκησης είναι απαγορευμένη.

Η απόφαση αφορά το συγκεκριμένο πραγματικό και νομικό πλαίσιο της Ολλανδίας και δεν δημιουργεί αυτομάτως αντίστοιχο κανόνα για την ελληνική εργατική νομοθεσία.

Ωστόσο, αναδεικνύει μια σημαντική αρχή: η υγεία, η εργασιακή ικανότητα και η αθλητική δραστηριότητα δεν μπορούν να αξιολογούνται με απλουστευτικά συμπεράσματα.

Γιατί, όπως αποδείχθηκε στην περίπτωση του συγκεκριμένου δρομέα, μπορεί κάποιος να είναι αρκετά καλά ώστε να τρέξει 42 χιλιόμετρα, αλλά αυτό να μη σημαίνει ότι είναι και ικανός να επιστρέψει στην εργασία του.

Πηγές: Marathon Handbook,ολλανδική δικαστική απόφαση ECLI:NL:RBROT:2025:11850.