Υπάρχει ένα ερώτημα που στην Ελλάδα αποφεύγουμε συστηματικά να θέσουμε όταν η συζήτηση αφορά τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ή μπασκετικές ομάδες: Γιατί ο Έλληνας φορολογούμενος πρέπει να χρηματοδοτεί εγκαταστάσεις και έργα από τα οποία τελικά ωφελούνται ιδιωτικές αθλητικές εταιρείες και ισχυροί επιχειρηματίες;

Το ερώτημα επανέρχεται με αφορμή όσα συμβαίνουν στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Μέσα στους τελευταίους 12 μήνες η διοίκηση του ΣΕΦ έχει υπογράψει συμβάσεις με ιδιωτικές εταιρείες για έργα και υπηρεσίες συνολικού ύψους άνω των 2 εκατομμυρίων ευρώ. Το ΣΕΦ, όμως, ενισχύεται σημαντικά με κρατική χρηματοδότηση μέσω της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Με άλλα λόγια, πίσω από αυτές τις δαπάνες βρίσκεται και δημόσιο χρήμα.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα

 

Παραχώρηση ψηφισμένη, σύμβαση ανυπόγραφη και έργα σε εξέλιξη

Στις 31 Ιουλίου 2025 ψηφίστηκε από τη Βουλή η τροπολογία για την παραχώρηση του ΣΕΦ στην ΚΑΕ Ολυμπιακός. Περισσότερο από έναν χρόνο αργότερα, η σύμβαση παραχώρησης δεν έχει ακόμη υπογραφεί.Άρα, το ΣΕΦ εξακολουθεί να ανήκει στο Δημόσιο.

Την ίδια ώρα, όμως, η ΚΑΕ Ολυμπιακός, μια ιδιωτική εταιρεία, πραγματοποιεί εργασίες ανακαίνισης, ενώ τίθεται ζήτημα για το εάν έχουν εκδοθεί όλες οι απαιτούμενες άδειες. Παράλληλα, ορισμένες εργασίες στους χώρους του γηπέδου εμφανίζονται να επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό του ίδιου του ΣΕΦ.

Εδώ βρίσκεται η ουσία.Εάν μια αθλητική εγκατάσταση πρόκειται να παραχωρηθεί για μακροχρόνια εκμετάλλευση σε μια ιδιωτική εταιρεία, ποιος πρέπει να πληρώσει για την αναβάθμισή της;

Ο φορολογούμενος ή ο επιχειρηματίας που πρόκειται να την εκμεταλλευτεί;

Και κυρίως: ποια έργα αποτελούν υποχρέωση του Δημοσίου ως σημερινού ιδιοκτήτη και ποια θα έπρεπε να αποτελούν επένδυση της ΚΑΕ που πρόκειται να πάρει την εγκατάσταση;

Αυτός ο διαχωρισμός πρέπει να γίνει απολύτως καθαρός.

Πάνω από 340.000 ευρώ μόνο για συγκεκριμένες εργασίες

Το ενδιαφέρον γίνεται μεγαλύτερο όταν κοιτάξει κανείς αναλυτικά τις συμβάσεις.

Μόνο μια σειρά έργων που αφορούν ηλεκτρολογικές εργασίες, αποκαταστάσεις, επισκευές, καθαρισμούς, συντήρηση και τεχνική υποστήριξη ξεπερνά τις 340.000 ευρώ.

Μεταξύ αυτών καταγράφονται 30.000 ευρώ για επιδιόρθωση διαβρωμένων δαπέδων στο φουαγιέ της αίθουσας «Μελίνα Μερκούρη» και των επισήμων, 29.200 ευρώ για μελέτη διαμόρφωσης χώρων γραφείων και υπηρεσιών, 6.900 ευρώ για εργασίες στο υδραυλικό δίκτυο, 14.000 ευρώ για επισκευές θυρών και 10.000 ευρώ για εργασίες απομάκρυνσης και επανατοποθέτησης παρκέ, πτυσσόμενων κερκίδων και άλλων εγκαταστάσεων.

Προστίθενται 15.000 ευρώ για διαχείριση και συντήρηση ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων έως το τέλος του 2026, 30.000 ευρώ για καθαρισμό της κεντρικής σάλας και άλλων εσωτερικών χώρων και 28.000 ευρώ για καθαρισμό υπόγειου αποθηκευτικού χώρου της κεντρικής αρένας ενόψει έναρξης εργασιών.

Υπάρχουν ακόμη 30.000 ευρώ για τοπική αποκατάσταση και θερμομόνωση της οροφής, αποξήλωση ανενεργού ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού και παρεμβάσεις στα περιμετρικά υαλοστάσια, καθώς και άλλα 30.000 ευρώ για εξορθολογισμό ρευμάτων και φωταγώγηση του περιβάλλοντος χώρου.

Και η λίστα συνεχίζεται…Άλλα 30.000 ευρώ προβλέπονται για τοπική συντήρηση και σταδιακή αντικατάσταση τμημάτων της οροφής της κεντρικής αρένας, 25.000 ευρώ για επισκευή ξύλινης κατασκευής ώστε να τοποθετηθεί με ασφάλεια παρκέ στη βοηθητική αίθουσα και 66.000 ευρώ για διοικητική, τεχνική και συμβουλευτική υποστήριξη.

Όλα αυτά μπορεί να είναι απαραίτητα έργα.Αλλά αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να απαντηθεί: ποιος οφείλει να τα πληρώσει;

Το ΣΕΦ δεν πληρώνει μόνο έργα

Υπάρχει και μια δεύτερη κατηγορία συμβάσεων που προκαλεί εύλογη συζήτηση για τις προτεραιότητες ενός δημόσιου φορέα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας καταγράφονται 29.940 ευρώ για οργάνωση και διαχείριση εξόδων συμμετοχής στην έκθεση της ΔΕΘ, 18.000 ευρώ για προστασία του περιβάλλοντος χώρου κατά την αντιπυρική περίοδο, 15.000 ευρώ για συμμετοχή του ΣΕΦ σε δράσεις και εκδηλώσεις του Δήμου Πειραιά, 20.000 ευρώ για κάλυψη αναγκών ήχου και βίντεο εκδηλώσεων και άλλα 20.000 ευρώ για υπηρεσίες εξεύρεσης πόρων από ευρωπαϊκά προγράμματα.

Καταγράφονται επίσης 9.495 ευρώ για συμμετοχή και εκπροσώπηση στο EU SPORT FORUM, 17.000 ευρώ για στρατηγική επικοινωνία και προβολή, 29.300 ευρώ για προμήθεια πανιού για την οροφή του αγωνιστικού χώρου, 22.850 ευρώ για προετοιμασία φακέλου πιστοποίησης ISO και 30.000 ευρώ για προμελέτη ανέγερσης κοινωφελούς κτιρίου.

Υπάρχουν ακόμη 30.000 ευρώ για εφαρμογή συστήματος εσωτερικού ελέγχου, 25.000 ευρώ για συμμετοχή στο ετήσιο συνέδριο της EPSI, 29.900 ευρώ για υπηρεσίες κατάρτισης εσωτερικού ελέγχου, 25.000 ευρώ για εκπαίδευση και συμβουλευτική υποστήριξη του προσωπικού σε θέματα τυποποίησης και, τέλος, η μεγάλη σύμβαση των 675.245 ευρώ για τη φύλαξη των αθλητικών γηπέδων και του περιβάλλοντος χώρου του ΣΕΦ.

Δεν σημαίνει αυτομάτως ότι οι συγκεκριμένες δαπάνες είναι παράνομες ή αδικαιολόγητες.Σημαίνει όμως ότι όταν μιλάμε για δημόσιο χρήμα, κάθε ευρώ απαιτεί αιτιολόγηση και λογοδοσία.Και πολύ περισσότερο όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μια εγκατάσταση η οποία βρίσκεται σε διαδικασία παραχώρησης σε ιδιωτική αθλητική εταιρεία.

Από το Καραϊσκάκη μέχρι το ΣΕΦ, το ερώτημα παραμένει

Το θέμα, άλλωστε, είναι πολύ μεγαλύτερο από τον Ολυμπιακό.Και θα ήταν λάθος να μετατραπεί σε ακόμη μία οπαδική αντιπαράθεση.

Η συζήτηση αφορά ένα διαχρονικό μοντέλο σχέσεων ανάμεσα στο κράτος, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τις μεγάλες αθλητικές εταιρείες. Το ίδιο πολιτικό ερώτημα έχει τεθεί στο παρελθόν για το Καραϊσκάκη και άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις που κατασκευάστηκαν ή αναβαθμίστηκαν με δημόσιους πόρους και στη συνέχεια πέρασαν προς εκμετάλλευση σε εταιρείες ομάδων.

 

Και κάπου εδώ πρέπει να ειπωθεί το αυτονόητο.Οι ΠΑΕ και οι ΚΑΕ δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα.Είναι επιχειρήσεις.Έχουν ιδιοκτήτες, έσοδα, χορηγίες, τηλεοπτικά συμβόλαια, εισιτήρια, εμπορικές συμφωνίες και οικονομικά συμφέροντα.Και φυσικά έχουν κάθε δικαίωμα να επιδιώκουν το μεγαλύτερο δυνατό επιχειρηματικό όφελος.

Το ερώτημα είναι γιατί το κράτος πρέπει να τους το εξασφαλίζει με χρήματα ανθρώπων που μπορεί να μην έχουν καμία απολύτως σχέση με την ομάδα, το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο.

Η τεράστια πολιτική δύναμη των εξεδρών

Υπάρχει όμως ένας ελέφαντας στο δωμάτιο.Οι μεγάλες ομάδες διαθέτουν κάτι που ελάχιστες επιχειρήσεις στην Ελλάδα μπορούν να κινητοποιήσουν: εκατοντάδες χιλιάδες ή ακόμη και εκατομμύρια φιλάθλους και οπαδούς.

Και οι φίλαθλοι είναι ταυτόχρονα ψηφοφόροι.Κάθε κυβέρνηση, περιφερειάρχης ή δήμαρχος γνωρίζει ότι μια σύγκρουση με μια δημοφιλή ομάδα μπορεί να προκαλέσει τεράστια πολιτική πίεση.

Όπως γνωρίζει και το αντίστροφο: μια εξυπηρέτηση, μια παραχώρηση, μια χρηματοδότηση ή ένα μεγάλο έργο μπορεί να παρουσιαστεί ως «δώρο» προς μια ολόκληρη φίλαθλη-οπαδική κοινότητα.

Έτσι δημιουργείται μια εξαιρετικά επικίνδυνη σχέση.Οι διοικήσεις των ομάδων ζητούν.Η πολιτική εξουσία γνωρίζει το πολιτικό κόστος του «όχι».Και ο λογαριασμός μπορεί τελικά να καταλήξει στον φορολογούμενο.

Το ίδιο το υλικό θέτει ακριβώς αυτή τη διάσταση: το κράτος ή η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να υποκύπτουν στις απαιτήσεις ισχυρών ομάδων αναζητώντας πολιτικό όφελος από τις εξέδρες, ενώ η άρνηση μπορεί να προκαλέσει την οργή των οπαδών.

Πέντε απαντήσεις που οφείλονται

Στην περίπτωση του ΣΕΦ τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα και δεν χρειάζονται οπαδικές κραυγές.

Γιατί χρηματοδοτούνται σήμερα από τον προϋπολογισμό του ΣΕΦ εργασίες αποκατάστασης, εφόσον υπάρχει διαδικασία παραχώρησης στην ΚΑΕ Ολυμπιακός;

Γιατί εκτελούνται έργα ενώ η σύμβαση παραχώρησης δεν έχει ακόμη υπογραφεί;

Γιατί, περισσότερο από έναν χρόνο μετά την ψήφιση της σχετικής τροπολογίας, η σύμβαση παραμένει ανυπόγραφη;

Ποιος επιβλέπει τις εργασίες που πραγματοποιούνται;

Και έχουν εκδοθεί όλες οι απαιτούμενες άδειες;

Αυτά είναι τα ίδια κρίσιμα ερωτήματα που προκύπτουν από τα στοιχεία.

Όταν ιδιωτικοποιούνται τα έσοδα και κοινωνικοποιείται το κόστος

Το πραγματικό ζήτημα, επομένως, δεν είναι εάν κάποιος είναι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ ή υποστηρίζει οποιαδήποτε άλλη ομάδα.

Το ζήτημα είναι εάν αποδεχόμαστε ένα μοντέλο στο οποίο ο επιχειρηματίας κρατά την εμπορική εκμετάλλευση και ο φορολογούμενος συμμετέχει στο κόστος δημιουργίας ή αναβάθμισης της υποδομής.

 

Γιατί τότε δεν έχουμε απλώς αθλητική πολιτική.Έχουμε ένα ιδιότυπο επιχειρηματικό μοντέλο στο οποίο τα οφέλη μπορούν να γίνονται ιδιωτικά και τα βάρη δημόσια.

Και όταν μάλιστα πίσω από τις ομάδες βρίσκονται ορισμένοι από τους οικονομικά ισχυρότερους επιχειρηματίες της χώρας, η απαίτηση για διαφάνεια γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Όποιος θέλει μια εγκατάσταση για να αναπτύξει την ομάδα του, να αυξήσει τα έσοδά της και να δημιουργήσει μια σύγχρονη εμπορική αρένα, δικαιούται να το κάνει.

Αλλά γιατί πρέπει να πληρώσει ο φορολογούμενος την επένδυση ενός ιδιώτη;

Γιατί ένα κράτος που δυσκολεύεται να βρει χρήματα για σχολεία, νοσοκομεία, αθλητικές εγκαταστάσεις γειτονιάς και υποδομές πρέπει να χρηματοδοτεί έργα που ενδέχεται αύριο να εξυπηρετούν ΜΟΝΟ την επιχειρηματική δραστηριότητα μιας ιδιωτικής ΚΑΕ ή ΠΑΕ;

Και τελικά, όταν μια κυβέρνηση ή μια δημοτική αρχή λέει «ναι» στις απαιτήσεις μιας μεγάλης ομάδας, το κάνει επειδή αυτό υπηρετεί πραγματικά το δημόσιο συμφέρον ή επειδή γνωρίζει πολύ καλά πόσες ψήφους χωρούν σε μια γεμάτη εξέδρα;

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.Και δεν αφορά μόνο το ΣΕΦ.Αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σχέση κράτους, επιχειρηματιών, μεγάλων ομάδων και δημόσιου χρήματος.

Γιατί οι ομάδες μπορεί να ανήκουν συναισθηματικά στους φιλάθλους τους.Οι εταιρείες όμως ανήκουν στους μετόχους τους.

Και τα λεφτά των φορολογουμένων ανήκουν στους πολίτες.

Πηγή: Politica.gr