Σήμερα παρουσιάζω την επίδραση της πορείας του μήκους διασκελισμού στους δρόμους ταχύτητας.

 

Όλοι οι προπονητές γνωρίζουμε ότι η απόδοση στους δρόμους ταχύτητας εξαρτάται κυρίως από δύο παραμέτρους: το μήκος διασκελισμού και την συχνότητα διασκελισμού. Η πορεία τους μέσα στην κούρσα δεν είναι σταθερή, αλλάζει ανά φάση. Στην φάση επιτάχυνσης η συχνότητα διασκελισμού φθάνει πιο γρήγορα στην μέγιστη τιμή της και έτσι οι αθλητές που τρέχουν με υψηλότερη συχνότητα, πλεονεκτούν σε σχέση με ΙΣΟΔΥΝΑΜΟΥΣ αντιπάλους, που έχουν μεγαλύτερο διασκελισμό. Αντίθετα στο δεύτερο 50αρι στα 100μ. ή στο δεύτερο 100αρι στα 200μ., προοδευτικά “πέφτει” η συχνότητα σε όλους τους αθλητές, γιατί παρατηρείται νευρική κόπωση και σταθεροποιείται ή μεγαλώνει ελάχιστα το μήκος διασκελισμού. Άρα όσοι αθλητές έχουν μεγαλύτερο διασκελισμό, και εφόσον έχουν σε ίδιο ποσοστό την μείωση της συχνότητας, τρέχουν πιο γρήγορα από τους συναθλητές τους, όπως φαίνεται ζωντανά ή σε βίντεο. Όμως στην πραγματικότητατρέχουν με μικρότερη μείωση της ταχύτητας,΄όπως αποδεικνύεται με τις χρονικές αναλύσεις. ΠΡΟΣΟΧΗ: Υπάρχουν μεμονομένες περιπτώσεις αθλητών με υψηλή συχνότητα που έχουν την ικανότητα να κρατάνε σε υψηλό επιπέδο στην συχνότητα τους μέχρι τα τελευταία μέτρα. Επίσης δεν πρέπει να παραγνωρισθεί η ψυχική ενεργοποίηση που συνήθως είναι πιο “ερεθιστική” στον αθλητή που κυνηγάει, δηλαδή αυτόν που έχει μεγαλύτερο διασκελισμό, γιαυτό και συνήθως μεταξύ ΙΣΟΔΥΝΑΜΩΝ αθλητών κερδίζουν αυτοί που κάνουν μεγαλύτερους διασκελισμούς.

 

Συμπερασματικά: Όσοι αθλητές τρέχουν με μεγαλύτερο διασκελισμό έχουν περισσότερες πιθανότητες να “κερδίσουν” στα τελευταία μέτρα. Γιαυτό, μακροπρόθεσμα, οι αθλητές του αναπτυξιακού αθλητισμού θα πρέπει να μεγαλώσουν τον διασκελισμό τους, ενώ οι αθλητές της φάσης αθλητικής ωρίμανσης, όπου ανήκουν και οι κορυφαίοι αθλητές έχουν εξαιρετικά σταθερό το μήκος διασκελισμού. Άρα η βελτίωση της επίδοσης στους elite γίνεται κυρίως με μείωση του χρόνου εκτέλεσης του διασκελισμού, χωρίς μείωση του μήκους του, δηλαδή με αύξηση της συχνότητας.