Kenya's Report - Μyles Edwards: «Το Ίτεν στην Κένυα με έκανε καλύτερο δρομέα αλλά κυρίως... καλύτερο άνθρωπο»

 Manuel Viehl   14:12 21-10-2021  

Kenya's Report - Μyles Edwards: «Το Ίτεν στην Κένυα με έκανε καλύτερο δρομέα αλλά κυρίως... καλύτερο άνθρωπο»


Όποιος ακολουθεί τα νέα της δρομικής κοινότητας του Ίτεν τα τελευταία χρόνια, γνωρίζει τον Myles Edwards. Για όσους δεν τον γνωρίζουν ο Myles είναι ένας ελίτ δρομέας, ο οποίος αφού μεγάλωσε με το τρέξιμο δίπλα σε Αφρικανούς δρομείς στη Σκωτία, το 2011 ταξίδεψε στην Κένυα και άλλαξε τη ζωή του.

Πλέον βρίσκεται στο «Σπίτι των Πρωταθλητών» στην Κένυα. Η παρουσία του στην πόλη είναι συχνή τα τελευταία χρόνια, όμως όχι μόνο για τρέξιμο. Ο Myles έχει και άλλα σχέδια, που εκτελεί χαρούμενος στο Ίτεν και ένα από αυτά είναι φιλανθρωπικής φύσεως.

 

Ο ίδιος μιλάει αποκλειστικά στο Runbeat και τον συνεργάτη του, Manuel Viehl από το Ίτεν της Κένυας για την πρώτη του επαφή με τον αθλητισμό, το ταξίδι του στην χώρα που ουσιαστικά τον… κράτησε εκεί, αλλά και την φιλανθρωπική του δράση.

- Καλησπέρα Myles, αρχικά σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Πως ξεκίνησες το τρέξιμο και ποιο είναι το καθημερινό σου κίνητρο για να συνεχίσεις;

«Ξεκίνησα το τρέξιμο σε πολύ μικρή ηλικία, λόγω του πατέρα μου, Mel Edwards, που ήταν ένας πολύ φανατικός δρομέας. Πάντα με ενθάρρυνε και με ενέπνεε τόσο πολύ, και κάθε φορά απολάμβανα τις προπονήσεις μαζί του και να τον κάνω υπερήφανο. Είχε ατομικό ρεκόρ σε μαραθώνιο 2:18 και έτρεχε σε όλη του τη ζωή μέχρι λίγο πριν “φύγει” από τη ζωή το 2019, μετά από μία μάχη 13 ετών με τον καρκίνο του μυελού των οστών. Μέχρι και σήμερα μου δίνει κίνητρο πολύ στις προπονήσεις, αλλά και στη ζωή μου. Πάντα δουλεύω όσο σκληρά γίνεται για να γίνω ο καλύτερος και ελπίζω να μπορέσω να εμπνεύσω τα παιδιά μου και άλλους, όπως ακριβώς το έκανε ο πατέρας μου».

- Ποια είναι τα ατομικά σου ρεκόρ;

«800μ.: 1.50 – 1.500μ.: 3.46 – 3.000μ.: 8.23 – 5χλμ: 14:39»

- Πως έμαθες για τους Κενυάτες δρομείς και τι ήταν αυτό που σε έκανε να έρθεις στο Ίτεν;

«Έμαθα για πρώτη φορά για τους Κενυάτες δρομείς όταν είδα τους Wilson Kipkeiter και Tegla Leroupe να τρέχουν, στην τηλεόραση. Ο πατέρας μου επίσης οργάνωνε κάποιους διεθνείς αγώνες ενός μιλίου στην Σκωτία στις αρχές του 2000 και ήταν πολύ όμορφη εμπειρία να συζητώ μαζί τους. Το 2009 είχα την τύχη να είμαι “λαγός” σε έναν από αυτούς τους αγώνες, και συγκεκριμένα στο Αμπερντίν για να γιορτάσουμε το άνοιγμα του τοπικού μας σταδίου. Ο Gideon Gathimba κέρδισε τότε εκείνο τον αγώνα, με τον Bethwell Birgen να μένει λίγο πίσω του και τον πατέρα μου να γίνεται πολύ καλός φίλος και με τους δύο. Το 2011, ο φίλος μου Dan Mulhare με κάλεσε στην Κένυα για να προπονηθώ μαζί του για 3 μήνες. Δεν έχασα την ευκαιρία και έκανα το ταξίδι που άλλαξε τη ζωή μου με πάρα πολλούς τρόπους. Εάν δεν είχα πάει στην Κένυα, δεν θα είχα γνωρίσει πολλά άτομα με τα οποία σήμερα είμαι φίλος, δεν θα είχα δημιουργήσει το ίδρυμα “Gathimba Edwards ”, αλλά ούτε θα είχα γνωρίσει την μετέπειτα σύζυγό μου Mary, με την οποία κάναμε την κόρη μας, Dahlia. Μου έδειξε πραγματικά το πόσο σημαντικό είναι να ακολουθείς τα πράγματα με τα οποία είσαι παθιασμένος και να ρισκάρεις. Μετά το πρώτο ταξίδι που έκανα τότε, ξεκίνησα να έρχομαι στο Ίτεν κάθε χρόνο, κάθε φορά για τρεις μήνες και μερικές φορές δύο φορές τον χρόνο».